بوداي عزيز از غم كده ي ويرانمان گفتي ، گفتي كه بيگم اميد را ميگردد،از غم فروشان در لباس بولاني فروش وكهنه فروش و…به بيگم بگو:ماهم در اين غمكده به دنبال اميديم و اگر روزي ايمان بياوريم كه اميد ديگر نيست،آيا مانند تو خواهيم ايستاد؟از بيگم بپرس كه پيرمرد گدايي را كه ديروز ديدم، روزي چه روياهايي داشته؟چه اميد هايي را از دست داده؟چه ميفروشد در بدل پول؟از او بپرس چرا كه تنها بيگم "الهي غم ها "ميتواند او را تفسير كند،ديدمش كه ملنگيد،با خودم گفتم براي چه بودا از دردهاي اين مرد چيزي نگفته؟التماس براي بيشتر"بودن"ديگر براي چه؟ناگهان آن طرف ترديدم كه پسرك سگرت فروش،كودك ديگري را به باد كتك و ناسزا گرفته، محكم ضربه ميزد،گويي كه بودايش را منهدم كرده وشايد فاجعه افشار يا جنايت هاي عبدالرحمن،ياهم اجدادش كه به يك پول فروخته شده بودند…همه در مشتي گره خورده بودند و بر سر كودك فرود ميامدند،اينها را من در دستان گره كرده اش ديدم و اوشايد فقط بسته ي سگرت اش كه كودك آن را دزديده بود،پيرمرد دويد، با تمام قدرتي كه داشت، تا كودك را از دستش برهاند،گويي همه ي اميدش بود كه كتك ميخوردودليل التماسش براي بيشتر "بودن". در چهره رنجورش و در قدمهايش ديدم كه ميگفت:سرخ بتت را او از بين نبرده ،او مسئول فاجعه افشار نيست، او هم اجدادش…،او هم نشاني سرخ ازعبدالرحمن هاي زمانه بر قلب كوچكش دارد،او نيز مادرش را گم كرده ودر روياي ديدن خواهرش است،به زحمت او را رهانيد،چشم هايش از غم بودا ميگريستند،رهانيد اميد را،به بيگم بگو كه اسم كودك اميد بود،شايد…

بوداي عزيز از غم كده ي ويرانمان گفتي ، گفتي كه بيگم اميد را ميگردد،از غم فروشان در لباس بولاني فروش وكهنه فروش و…به بيگم بگو:ماهم در اين غمكده به دنبال اميديم و اگر روزي ايمان بياوريم كه اميد ديگر نيست،آيا مانند تو خواهيم ايستاد؟از بيگم بپرس كه پيرمرد گدايي را كه ديروز ديدم، روزي چه روياهايي داشته؟چه اميد هايي را از دست داده؟چه ميفروشد در بدل پول؟از او بپرس چرا كه تنها بيگم "الهي غم ها "ميتواند او را تفسير كند،ديدمش كه ملنگيد،با خودم گفتم براي چه بودا از دردهاي اين مرد چيزي نگفته؟التماس براي بيشتر"بودن"ديگر براي چه؟ناگهان آن طرف ترديدم كه پسرك سگرت فروش،كودك ديگري را به باد كتك و ناسزا گرفته، محكم ضربه ميزد،گويي كه بودايش را منهدم كرده وشايد فاجعه افشار يا جنايت هاي عبدالرحمن،ياهم اجدادش كه به يك پول فروخته شده بودند…همه در مشتي گره خورده بودند و بر سر كودك فرود ميامدند،اينها را من در دستان گره كرده اش ديدم و اوشايد فقط بسته ي سگرت اش كه كودك آن را دزديده بود،پيرمرد دويد، با تمام قدرتي كه داشت، تا كودك را از دستش برهاند،گويي همه ي اميدش بود كه كتك ميخوردودليل التماسش براي بيشتر "بودن". در چهره رنجورش و در قدمهايش ديدم كه ميگفت:سرخ بتت را او از بين نبرده ،او مسئول فاجعه افشار نيست، او هم اجدادش…،او هم نشاني سرخ ازعبدالرحمن هاي زمانه بر قلب كوچكش دارد،او نيز مادرش را گم كرده ودر روياي ديدن خواهرش است،به زحمت او را رهانيد،چشم هايش از غم بودا ميگريستند،رهانيد اميد را،به بيگم بگو كه اسم كودك اميد بود،شايد…

درود بر اندیشه های اتشین حضرت بودا. باید اعتراف کنم که اولین باری است در طول چند سال که با خواندن این مقاله به اندازه کافی گریه کرده ام. انهم نه به خاطر غم های بیگم. بیگم را میشود از بی غم ترین بوتیمار های کابل دانست. چون شوهرش با رویا کشته شده و امید هم گم گشته است و دیگر علاقه یی به پیدا کردن وی از ترس کشته شدنش ندارد و خانه هم ندارد و راهش را هم گم نمی کند. ولی بخاطر بوتیمار های که شوهر و رویاء اش را از دست داده، امیدش گم شده، لیلایش هردو پایش را از دست داده و حسن و عبدالله نیز نانی برای خوردن ندارند. از این دست بوتیمار ها ما کم نداریم. خانه نیز دارند ولی سقف خانه شان با پلاستیک پوشانده شده و دروازه خانه شان با بوجی پرده گرفته شده است. اینها راه خانه شان را به خاطر غم های گذشته شان گم نمی کنند بلکه به خاطر خجالت از شکم های گرسنه فرزندان شان گم می کنند. این نه تنها مشکلی است که بوتیماران بی سرپرست کابل از ان رنج می برند، بلکه اکثر از کیله فروشان، کراچی وان هاو مزدورکاران شهر کابل نیز بخاطر پر کردن شکم اطفال شان از صبح تا شب یک لحظه غفلت را بر خود حرام می کند و شب نیز یا از فرط خستگی و یا خجالت از شکم گرسنه زن و فرزندان خود راه خانه خودرا گم می کنند. اگر قرار باشد که ما یادی از گشذشته اسف بار خودرا به روضه خوانی تشبیه نموده و به خاطر زندگی امروز انرا به باد فراموشی بسپاریم، اینها که واقعیت های زمان حال ما است. نا دیده انگاشتن ان گناه است و تاریخ را دوباره بالای ما تکرار می کند. سبز و شادکام باشی بودای بزرگ. بنویس و بنویس

مختار علی واحدی
درود خدا بر ممثلی دردها و غمهای یک ملت بودا بزرگ!
ما اریکه داران غمستان کابل توانای مواجهه با غمهای خود را نداریم مثلی انسان های تهی و خالی که توانای مواجهه با خود را ندارند اما من با گوهر نایاب درونی شما بودا عزیز! با خواندن این مقاله پر محتوا
به خود بر گشتم تا در عصر فراموشی غمها ممثل غمهای خود حداقل باشم میدانم که یادی هر غم سیلی برخ رهبران و کاخ نشینان امروزی است، دیروز که همه بر سفره اتحاد برای نابودی و بر بادی هزاره نشسته بودند،وهزاره بچه ها بودند که سینه شان را سپر برای حفاظت شان کردند و با خون شان از ننگ و ناموس شان دفاع کردند این رهبران نا جوانمرد در بستر نازو نعمت در کنار دو زن شان خفته بودند که امروز کام شان رااز فریاد بر حق بودن هزاره پاره میکند ولی یک روز این ها در خط نجنگیدند برای حق هزاره یک پسر از خانواده اش شهید نداد اینها از غم چه میداند؟ بودا عزیز!هر چه داد مردم داد و غمها را در سینه های شان دفن کردند و سینه های شان مدفن هزارها غم است ، ما آدمهای از جنس بیگم در جامعه خود کم نداریم ولی واقعا بعضی میخواهند غم شان را فراموش کنند وهمه چیز میخواهند از سر شروع کنند و امید شادی را در شهرستان غم <کابل> مزمزه میکنند

سلام و درود بر بودا عزیز و بلال عزیز گزارش زیبا و غمناک استاد اسد بودا را خواندم اشک از چشمانم جاری شد و یاد و خاطره مردم غیرتمند غرب کابل جاویدان باد به امید روزی که شاهد محاکمه شدن و رسوا شدن عاملان این جنایتها باشیم مرگ بر مسعود و محسنی این خوک کثیف

هزاره ها هزاران فرزند همانند بودا دارد و به خود عاشقانه میبالم که هزاره هستم. بنویس و بنوسید تا بدانند و بدانیم که ما ملت حق پرست و آزادیخواه هستیم. و اما حرف آخر، هزاره های جهان متحد شوید. بر علیه جبر زمان متحد شوید. بنویس بودا برای ارزگان در خون خفته و افشار ویران بنویس. برای خون های که ناحق ریخته شده بنویس. بنویس که هر سطر نوشته ات نهال های آزادی را سیراب کند. یاحق

مقاله بسیاری عالی و دردناک بود. نظرات زیر مملو از احساسات ناب است. تنها عصمت الله چیزی غیر منطقی را نوشته. نمی دانم چه چیز ایشان را رنج داده است که چیزهای واهی را نوشته.

یک زمان صادیق سیاه ها، شفیع ها ، قمبر لنگ ها ، نصیر ها ، علیداد ها با تفنگ و گلوله از مردم اش دفاع میکرد، از دل جان با احساس پاک از مردم شان دفاع میکرد. اما حالاه زمان فارغ کرده است با جای تفنگ قلم ابزار دفاعی شده است كه اکنون به دست سردار اسد بودا است.
اسد بودا بزرگ دقیقا میسل قهرمان های دوران ماقاویمت غرب کابل با قلم و اندیشه نو و ابزار نو از مردم اش دفاع میکند، نویشته های بودا عزیز پر از احساسات پاک است، نویشته های بودا عزیز مرا به اوج احساسات میبرد، مرا زنده میکند، مرا از خوابی غفلت بیدار میکند ، با خود میگویم آخ بودا راست میگوید من از بازماندگان فاجیعه ها هاستم، از محروم ترین مردم افغانستان هاستم، بودا عزیز دارد فرید رنج ها وا سیتم های كه در حق من شده است فریاد میکشد. بودا گرامی به وجودد افتیخار با قلم وا احساس پاکت افتخار میکنم.

خیلی خیلی وحشتناک بود.
خواندن چینین مقالات انسان را دچار بحران روانی میکند. تا هنوز با خواندن هیچ مقالاه نگریسته بودم اما این مقالاه مرا به گریان آورد. مرا بیاید روز های تلخ غرب کابل بورد، بیادی روز های كه صدها موشک های کور از کوهی تلویزیون فیر میشد و به خانه ها و خانواده های ما آسیپ میرساند، با خوانیش این مقالاه فریاد ها، چیغ های بینوا مردم غربی کابل بگوشم میاید.

سلام به سلطان غم ها به بودای شکسته وتمام اهالی جمهوری سکوت.
بودای عزیز بازهم بنویس مثل همیشه از غم زادها از دهکده ایی غم ها از چاه های پر از مرد زن کودکان بی گناه از افشار خونین تا کسانکه آن روزها را فراموش کرده بداند چی گذشته روی این قوم مظلوم.
تو بهترین تحلیل ها را میکنی از مردم خود درود بر تو قلم شما همیشه سبز باد.

سلام بر جناب بودا وهمه صاحب نظران.
افراط وتفریط کار درست نیست وهمین طور برخورد احساساتی قلم حضرت بودا قابل تمجید هست وباید هم بابت این مقاله های جان دار که ارایه میدهداز ایشان تشکر کرد ولی تنها خدای بزرک قابل پرستش است من کسی را میشناسم در زمانی برای اینکه مرجعیت حضرت اقای کابلی جاه بیفتد شبانه روزی تلاش میکرد بعد که کمی اتش احساساتش فروکش کرد ایشان را شیخ قربان میکفت خداکند ما هایی که الان اینقدر جناب بودا را تعریف ونمجید میکنیم از این دست ادم ها نباشیم

در ودیوارخانه های کابل را غم فرا نگرفته است بلکه این خود ماییم که به دلیل دوری از وطن و سالها جنگ شادی را به باد فراموشی سپردیم.این غم نه تنها در کابل بلکه در هیچ نقطه دیگر افغانستان نیست.این غم درونی خود ماست که مارامجبور می کند قلم را برداریم و بنویسیم از بیگم هایی که آرزو وامیدشان را در کوچه پس کوچه های کابل گم کرده اند و بی هدف ولی باتلاش زیاد به دنبال آن ها می گردند و تنها نشانی که ازآن ها دارند نامشان است .آیا وقت آن فرا نرسیده که چشمانمان را باز کنیم و اگر امید و آرزویمان را در میان دود و خاکستر جنگ و غربت از دست دادیم دوباره آنهارا زنده کنیم. و خانه های از دست رفته شهرمان را با امیدو آرزوهای جدید به اوج برسانیم.

سلام اسد جان
من خوبم و همین طور که می دانی فبس بوک در ایران فیلتر است. پس این جا برایت نوشتم.
من مشغول درس ها و شروع پایان نامه هستم. خوش شدم که خبری از تو شنیدم به همه سلام برسان.

1. خيلي دلم مي‌خواهد بدانم که آيا محترم بودا در تحليل‌ها و پروژه‌هاي‌شان در وزارت شهرسازي نيز به اين دست تحليل‌هاي‌شان «وفادار» هستند؟
2. نمي‌توانم به آساني و به‌طور مشخص نسبت (چه مثبت و چه منفي) يا فاصله‌ي ساختاري اسد بودا در «بوتيمار کابل» را با فرهنگ روضه‌خواني هزاره‌ها درک کنم. هل من ناصر ينصرني؟

درود بر اهالی جمهوری سکوت و استاد اسد بودا.
مقاله پرمحتوا شما را خواندم، این مقاله خونم را در رگانم به جوش آورد، مرا به یادی فاجعه افشار به یادی ویرانه های افشار بورد. نمیتوانم این تحلیل عمیق را تعریف کنم، این از سطح من بالا است، فقط احساساتم را میگویم كه این بهترین مقالاه بود كه تا هنوز در سایت های افغانی خواندم.
و سلام
کبیر

سلام بر حضرت بودا و بینندگان سایت جمهوری سکوت
میسل همیشه زیبا نوشتید . تشکر. قلم شما همیشه سبز باد.

سلام بر بودا بزرگ و مدیر سایت زیبا جمهوری سکوت.

با تمام مصروفیت ها مقالا های استاد بودا را خوب با دقت میخوانم، هر بر كه میخوانم چشمانم نم ناک میشود. یاداشت های استاد بودا حرف های است كه همه میخواهد بگوید اما نمتواند بگوید، به قلم بودا بزرگ خون بابه مزاری جاری است. از خداوند آرزو سلامتی استاد دلسوز بودا را تمنا دارم. در انتظار یاداشت های بعدی استاد بودا هاستم

سلام به بوداي عزيز
اين بار هم زيبا بود زيبا.
اما من مي خوام تمام ديوارهاي شهر كه مرمي خورده را خراب شده ببينم.
خراب و نابود شده .
شايد بيگم برنجه اما من هنوز اول راه زندگي ام را دارم پس نمي خوام ديگه آن روزهاي را به خاطر آورم
براي من همه آن روزها مرده است من مي خوام زندگي كنم زندگي

آقای عصمت الله تنها برخورد خوانندگان را نسبت به نویسندگان مورد بررسی قرارداده است. به نظر من خوانندگان حق دارند با نوشته ای تند برخورد کنند و در مورد نوشته ای دیگر احساس شان را ابراز دارند. شما کاسه داغتر از آش گردیده اید. آقای امیری هیچ گاه نسبت به واکنش خوانندگان نسبت به نوشته های خود حرفی نزد. زیرا او همه چیز را درک می کند و می خواهد همه چیز به روال طبیعی خود پیش برود.هرچند ممکن است نقدها خشن و غیرمنطقی باشد. اما متأسفانه خودت و استادت آقای رویش که فاقد این درک می باشید می آیید برای خوانندگان موعظه می کنید چنانچه استاد رویش در آرزوی متوقف شدن جمهوری سکوت نوشت زمانی که خوانندگان نوشته هایش را بی رحمانه و به صورت خشن به نقد گرفتند. امیدوارم تأمل دوباره داشته باشید. کسانی که مسحور قلم بودا می شوند و قلم او را ستایش می کنند به معنای این نیست که او را بیهود و پوچ ستایش می کنند. این گونه برخورد شما نیاز به آسیب شناسی دارد.

این شعر واره را به الهام از مقاله ی تا مغز استخوان مرا تکاندهنده ی آقای (بودا) (بوتیمار کابل )نوشته و بتمام بیگم های جامعه ی ما تقدیم میکنم.

بیگمان گمگشته

دردا که درد خلق مداوا نمیشود
یک عقده از عقاید ما وا نمیشود
اینجا بهر سلول یکی بیگم و امید
واین بیگمان جامعه دریا نمیشود
تا آنکه خلق های ستمکش برای حق
دستی بهم نداده و برپاه نمیشود.
(بیگم) مباد تا تو کنی گم امید خود
رویای بی امید تو رویا نمیشود
دراین دیار رنج که افتاده ایم ما
یک ماده از حقوق تو معنا نمیشود
تا ما نگشته ایم چو یکمشت متحد
با غاصبین حق تو دعوا نمیشود.
ما زادگان بومی این مرز و میهنیم
که گفته است کاین وطن از ما نمیشود؟!
گمگشتگان و بی گم اگر متحد شوند
کس (بیگم )و (امید ) و چو (رویا) نمیشود.
زردادی
1/10/2009

بودای عزیز در بخش آخر مطلب زیبایت قربانیانی از این دست را ثمره حکومت دینی دانسته ای ولی به نظر من قدری افراط کرده ای چون آن جرثومگان فساد سالها بود که ایدئولوژی و فکر ظاهرا اسلامی خود را در پای تمایلات نژادی قربانی کرده بودند و هر آنچه در آن روزها شاهد بودیم ثمره کشمکشهای نژادی قدرت طلبان و انحصارگرایان بود. در این سرزمین از خلقی های کمونیست گرفته تا مسلمانان خارجی مسلک طالب همه و همه اهداف نژادی خود را در پس پرده ایسمهای مختف پنهان کرده بودند. البته این نکته را نیز همه می دانند که آغازگر این مصیبتهای عظمی هم لائیک های کمونیست و نکتایی داران بعضا از فرنگ برگشته بودند. موفق باشید وبلاگ خراسان نو بامطلبی تحت عنوان مولانای بلخی، کثرت گرا یا انحصارگرا از نظر ارزشمند شما استقبال می کند

بودا را نپرستید تا مبادا شکسته شود:
شخص پرستی و شخصیت کشی از ویژگی عمومی جوامع بسته و منحط می باشد. در چنین جوامع " که کشور ما مصداق راستین ان است" عموما به لحاظ فقر فکری ونظری شدید که افراد جامعه در ان دچارند، نوع نگاه ها به همه چیز ساده اند وبی مایه، همه چیز احساس است و هیاهوی، مسائل به صورت همه جانبه به کنکاش گرفته نمی شود، تحلیل ها فاقد منطق لازم اند و داوری ها نیز در جوار فقدان اطلاعات لازم وکافی صورت می گیرد. در چنین دنیای نابالغ و مبتذل، افرادی به سرعت رنگ می گیرند "یعنی رنگ به انها داده می شود" و کسانی هم "به حق ویا به ناحق" رنگ از دست میدهند. انچه بس خطر ناک و آبستن حوادث ناگوار در بعد ها خواهد بود این است که، ما "شهروندان جامعه بسته" افراد را گاه چنان خواسته و نخواسته بزرگ شان می کنیم که به مرحله ای از قداست می رسند و در پندار ما حاله ای از نور احاطه و اورا در خود می پیچد و چنان می گردد که نقد ناپذیر می شوند. و این یعنی؛ خلق زمینه برای انحراف و استبداد نظر ی. چون پس ان، این کسان که توسط خود ما گناه کاران به چنین مقام قدیس رسیده اند هرکاری شایسته و ناشایست را انجام دهند، مارا در ان حقی برای نقد و خرده گیری نیست و از طرف هر انچه را انها بگویند " درست یا به غلط" ما باید انرا بپذریم و گزینه ای برای نقد و مخالفت وجود ندارد، حرف همان است که انها گفته اند و حقیقت همان است که انها داوری نموده اند و غم انگیز تر اینکه با هر نقاد و عصیانگری به خصومت برخورد می گردد. و در دست دیگر، گاه چنان بزرگان خویش را به نقد نا بجا گرفته و سرزنش شان می کنیم که به حقیقت شایسته شان نیست. شخص پرستی و شخصیت کشی سنت دیرینه ای ما است. استاد رویش از فداکارترین عزیزان ما است که کار های قابل قدری را انجام داده اند و در کنار پابرهنه گان، پابرهنه جهاد فکری نموده است اما امروز چنان به سلاخی گرفته می شود که شایسته ان نیست، امیری امید ما ستمدیده گان بود و امروز دلقک محقق و خود فروش تلقی می گردد... و اما اینکه، اسد بودا سلطان قلب ها گردیده است و چنان که خواب را از چشمان دختران چشم بادامی ربوده است و عمرشان را به بودا می بخشند. بودای عزیز دوست و استاد من هست و من به قلم جادوی و اندیشه بلند او احترم قائل هستم اما انچه باور دارم این است که ما باید بودا و بودا هارا همواره چنان پوچ و بیهوده ستایش شان نکنیم که برای خودشان نیز ملال اور گردد. شایسته است طبقه روشن فکر ما بودا و بودا هارا به نقد و تحلیل گیرند و با قضایا در سطح کلان و عمیق برخورد نمایند. ما باید تجربه پذیر بوده و از گذشته خویش بیاموزیم. استاد فرزانه ما " رویش" زمانی قهرمان رویای ما بود و امروز ...، من نگران این هستم که بودای امروز، فردا شکسته نه شود و نشانه کفر تلقی نگردد و جهاد عمومی علیه ان اعلام نگردد. بیاید عاقلانه بیندیشیم و در نقد و اندیشیدن را باز بگذاریم. بودا را هم بستایم و هم به نقد گیریم. این نشانه ای عقلانیت ما است.

سلام بر فلیسوف بزرگ بودا!
بودای عزیز چرا نوشته های شما همیشه غم انگیز است، وقتیکه به نوشته های شما آدم روبرو میشه قلبهامیلرزد.

بودا عزیز سلام. امید که جانت جور و امنیت دور و برت تینگ بشه. مه برای علی کریمی ایمیل فرستادوم اما جواب دریافت نکدوم. به نظر خودت چه باید کد؟

از خدا وند بزرگ و توانا میخواهم كه ده سال از عمرم را هدیه بودا عزیز کند تا بشتر زندگی کند.
بودا فریاد هنجاره های میلیون ها مردم بسرنوشت و آواره است.
این مقالاه شما قالبی مرا پاراه پاره کرد.

سلام بر بودا بزرگ و تشکر از سایت زیبا شما .
برای آولین بر است كه با نام شما آشنا میشوم و بری آولین بار است كه مقالا شما را مخوانم و بری آولین بر است كه با خوانش مقالا میگریستم. من اوراه و بخبر از وطنم هیچ خبری از وطن ندارم در یک گوشه از دنیا افتاد ام فقط مصروف کار و زندگی شخصی خود هاستم با تحولات سیاسی مردم خود هیچ خبری ندارم، گاه گاهی سایت بی بی سی را نگاه مکنم و بس ، امروز فقط در گوگل ارزگان تیپ کردم سایت شما ری صفه گوگل آمد سایت جمهوری سکوت را باز کردم اول فیلم برای تارخ را نگاه کردم بعد مقالا شما را خواندم و اشکام جاری شد.
به وجود شما افتخار میکنم.

سلام بوتیمارهای فراوانی در قالب بیگم راده میشوند و باریستن دیوانگی را تجربه میکنند و خاکستر میشوند.

سلام بودا جان
تنها می شود سکوت کرد و در سکوت به عمق نوشته هایت فکر کرد .

سکوت سرشار از نگفته هاست
....
دلتنگی های آدمی را باد با ترانه ای می خواند
رویاهایش را آسمان پر ستاره نادیده می گیرد
و هر دانه برفی به اشکی نریخته می ماند
....
سکوت سرشار از ناگفته هاست

سلام به بودا. هر شب از خواب می خیزم روبروی بودا هستم و به بودا می بینم ولی شکسته ناراحت و فرسوده است ولی نوشته های بودا را می خوانم فکر می کنم بودا روح تازه گرفته است. زنده باد بودا خدای چندین ملیون انسان

دختران چشم بادامي‌! قنبرعلي تابش سلام اي دختران چشم بادامي‌! من امشب شعر چشمان شما را مي‌سرايم باز چقدر از دست چشمان شما كام زمين تلخ است پريشب پيش «بابا» رفته بودم من‌، دلش خون بود دو چشمش مثل چشمان شما شرمندة «البرز» و «كارون‌» بود پريشب مادرم كابل تمام گيسوانش را به دستش كند و در درياي هامون ريخت خودش ديوانه‌آسا، سر برهنه خويش را انداخت ميان موج‌هاي ياغي هلمند به كام موج‌ها فرياد مي‌زد كجا شد دخترانم‌! دختران چشم بادامي سلام اي دختران چشم بادامي‌! به هر باري كه چشمانم به چشمان شما افتاد، با خود آرزو كردم كه كاش‌، اي كاش من هم قطره اشكي مي‌شدم يك روز و مي‌غلتيدم از مژگان خونين شما بر خاك شبي در خواب ديدم مادرم لب يك جوي پُرخون ايستاده مختصر مي‌خواند دو مرغي ناگهان از آسمان آمد و هردو بال‌هاي خويش را در جوي پُرخون شست همين‌كه مرغ‌ها برخاست دمادم جوي خون خشكيد و مادر پَر درآورد و به سوي آسمان‌ها رفت چه كس از جمع‌تان خواب مرا تعبير خواهد كرد؟ الا اي دختران چشم بادامي‌!

راستی می توانید بگویید که تصویررا که کشیده است؟

سلام بر بودای عزیز من اولین بار است که کابل را دیدم از کابل خوشم نیا مد غم و بی چارگی نا مردی وطن فروشی وادم های که از فرهنگ های بیگاه وارد شده با موتر های لوکس با سر باز های اواره وخاک الود منم یکی از ادم های غم دیده ام غم افشار دیده ام

درد را نوشتن ساده نیست ... شما نوشتید.
تشکراین کابلی آواره را بپزیرید.

سلام بر"بودا" و ابهت اندیشه اش وتمکین بر "بودا" و رفعت خیالش! بی تردید ظهور"بودا" حضور "رؤیا"یی است که مردمِ در" غم" نشسته خیالش میکردند و عصر ونسل ما ملتزمش میدانستند.
وجدان بی خاصیت تاریخ که "غم" های "بیگم" و "گم" های "بیغم" را ناگفته نگهداشته بود، در بیغوله ای صد ها سال ستمگری متکاثف گشت واز امتزاج "ستم پذیری" و "ستم ستیزی" ودر تواتر سالهای "غم های بزرگ – جهاد" مردم، کودک "غم" زایید. وچون این کودک زبان "غم" نمیدانست فرصت بقا نیافت ومرد. واما اندک اندک در "بی گم" های "غم" کودک "غم" زبانِ "غم" اموخت و گویا شد و "بودا" شد. این کودک که هم زبانِ "غمِ" "بیگم" میداند و هم زبان "قاتل" ی "رویا" و "امید" "بی گم" ، امده است تااز ضمیر پنهان کار "تاریخ" داستان رنج "بیگم" را قصه بگوید. "او-بودا" بلند می گوید، بلند می نویسد وزبان گویایی از هزار هزار"بیگم" است که دیروزش "ستمگرانه " "گم" گشتند وامروزش "صنمگرانه" "بی گم" میشوند. "بودا" زبان "اگاهی" و ندای "وجدان" است، "بودا" تبلورخرد جمعی وفرزانگیی مردمش است که باقامت شکسته اما پیوسته عدالت اجتماعی میخواهند. افتخار بر "بودا" ی هزاره.

بودای عزیز سلام بر شما! قلم خیلی قوی، طرز افاده و بیان شیوا دارید. فاجعه را نباید فراموش کرد و کمترین کمکی که میتواند بکند ، جلو گیری از تکرار نشدن آن است. بیگم ها را، که تاریخ های زنده و متحرک اند قبل از اینکه غم های خود را در سینهء خاک ببرند، باید دریافت و انعکاس داد. فرار از درد به معنی التیام آن نیست. ممنون شما بودای گرامی

بودای گرامی سلام،
غم و درد بیگم را جه عمیق ودردآور تصویر
نمودید.جاویدانه باد قلم بودای عزیز .

شب است و غم گرفته چهار سویم
بیا ای دوست بنشین رو به رویم
بیا تا قصه ای غم را و شمع را
اگر خوابت نمی آید ، بگویم

سلام اسد جان بود و سلام بر اندیشه لایتنهایی تو
غمنامه ی بوتیمار کابلت را خواندم ، خواندم تا غمی بر غم هایم افزون گردد و با افزودن غمی شاید ، از یاد نبریم ، هر آنچه را که یاد آن چشمان مان را از لبریز از اشک می کند. بیادِ ، اشکی که مادرانِ کابل در فراق «رویا» ها و«امید » های شان از چشمان بادامی شان ریخته اند و با چشمان اشک بار شاهد قتل عزیزان و غارت اموال شان بوده اند.

شب های تاریک بی ستاره نمیشود
افغانستان بی هزاره نمیشود
شب های تاریک هزارستان بی بودا نمیشود. من باید صادقانه اعتراف کنم که در مقابل نوشته های بودا یا خیلی به وجد میآیم یا اینکه لال و گنگ می شوم.
شعر بالا از هنرمند عزیز کشور ما خیر علی شهرستانی است. خدا به ایشان عمر خضر بدهد.

به پاسخ لیاقتعلی افتخاری سلام و احترام خدمت لیاقت عزیز در این غربت سرا که دست غدار روزگار ما را مجبور به دور بودن از دیار و یار مان کرده هر صبح قبل از نماز جمهوری سکوت را میخوانم. دعا میکنم به خودم و " بی گم" های روزگارم که شاید خداوند بشنود............ اول صبح بعد از خواندن نظر شما به این نتیجه رسیدم "بی گم" های که موجودند و "بی گم" های که خواهند آمد به ما نمی گوید که عینک خوشبینی را بردار. این درست است که واقعیت تلخ ولی تلخ بودن دلیل به بدبینی نمیشود. دوست عزیز نظرم به این معنا نیست که من از "بودا" عزیز بخواهم طرفداری کنم بلکه "بی گم"های جامعه ما واقعیت های تاریخ هستند و خواهد بود. دست نبشته های بودا بیانگر همین واقعیت های تلخ و یا به قول شما "بدبینی ها" های روزگار تلخ ماست. تاوان این فجایع تا قیامت بر ما ماند. یا.....................حق

آقای بودا ! بنامت افتخار ، به تخلصت افتخار و به احساس و اندیشه ات افتخار و به ملیتت که ملیت ما است افتخار که همچون تو فرزندانی را در دامن و مهدش پرورش داده است. من متقین هستم که اگر مکتب جدید ادبیی ظهور کند که حتماٌ ظهور خواهد کرد ، همانا بودایزم خواهد بود. سلام بتو ، سلام به بودایزم ادبی و پیروان بودا.

چه تصویری ! اما چرا تنها غم این همه رسوا می شود ؟ غم گویایی این همه شوربختی نیست . فراتر از غم با ید واژه کاوی کرد . دردی همگانی و پایان نا پذیر . درو دیوار ها نمی توانند جسم زخمی را که شهر بیگم دارد به تصویر بکشد . زخم های روح را

سلام بودای گرامی! دردهای بیگم خیلی عمیق است اما به اندازه ای احساس همدردی شما عمق ندارد.من غم رافقط غم می شناختم،اما از نوشته ای عمیق شما،تازه به عمق غم پی برده ام... بنویسید که در جوهر کلام شما جاودانگی نهفته است.نویسا باشید.

سلام بوداي عزيز!
سكوت يك نوع فرياد است كه در محيط استبداد سر داده ميشود اما در فضا دمكراسي هر چند كه تو خالي و پوچ باشد بهترين فرياد نوشتن است.

سلام بر داکتر بودا که گاه اشکمان را در خوشی فوران میکند و گاهی در غم. درود بر تو وتمام بوداهای سکوت که با همان سکوتشان قلبها میشکنند.
در واقع ما همه فرزندان همان بیگمهای این تاریخ سیاه ((افغانستان؟)) هستیم. و اگر پیشتر برویم از زمانی که نام این قطعه زمین به نام "افغانستان" آبستن شده است با لغات شوم تاراج ، ظلم، تجاوز، حق خوری ،و هزاران لغات شوم دیگر رفیق بوده است.

سلام جناب استاد بودا گرامی! نوشته های تان کیف منحصر بخود را دارد و هرگاه میبینم که مدیریت محترم، ویب سایت جمهوری سکوت را با نوشته های شما آپ نموده در همان لحظه خود را فارغ می کنم و علاقه مندانه آنرا با دقت مطالعه می کنم. آری! بیگم نمونه ای از صدها و هزاران زن بی سرپناه و متاثر از جنگهای گذشته می باشد که در کابل و سایر ولایتهایی افغانستان بسر میبرند. شما خیلی دردمندانه آنرا نوشته اید و من دلسوزی و رنج تانرا درک می کنم. ولی فکر نمی کنید در مجموع به قضایا با یکنوع بد بینی نگاه می کنید؟ من این بد بینیی را در اکثر نوشته های تان احساس می کنم.

سلام بودای عزیز.
گرچندنوشته های جانسوزت دل انسان ها (البته نه هر جانوری که با دو راه میرود) را به درد می آورد اما روزنه ای کوچک به دنیای حقیقی در اطراف ماست.

از نوشته های زیبایت متشکرم.

بودای عزیز بنویس و باز بنویس یاداشت های تو صوابش از هزار شب نماز بیشتر است.

شب است و غم گرفته چارسویم
بیا ای دوست بنشین روبرویم
بیا تا قصه ی شب را و غم را
اگر خوابت نمی آید بگویم

- مهدی اخوان ثالث

از تمام مقاله ات لذت بردم، بخصوص از این جمله ات: "تنها کسی راهش را گم می​کند که خانه​ای دارد".

دروود بر بودا
در جمهوری سکوت هستم اما صدای بودا از تمامی صداها بلندتر و رساتر هست، صدایی که درد و رنج مردم ستم دیده افغانستان در آن انعکاس پیدا میکند و بیدارتر میشود و در عمق و وجود هر ضمیر آگاه نفوذ میکند، به درد میآورد و به اشک میکشاند
زنده باد بودا

سلام بر عزيز هزارستان عالي جناب بودا گرامي

بعد از خواندن اين مطلب زار زار گرستم

تشکرحضرت بودا، از این نوشته بس عمیق و در عین حال درناک. 

Dorod bar Buda e grami
ghamhaye Begum yakyaki dar qalb o ehsas e man nez jaa groft, wa taswir e Begumha o Oamedha o Royahaye degar ra nez dar zehn o chashmanam zenda kard. Ta baqimandaha e en asre gham zenda astand, een fajeaha o zakhmhaye amiq faramosh shodani nakhahad bod.