سلام بر خوانندگان جمهوری سکوت !
ازدید من این سوالات بسیار دقیق مطرح گردیده است. چون به خوبی میتوان تسلسل و پیوند های منطقی را در کل ا ین سوالات مشاهده نمود. به همین خاطر تعداد سوالها افزایش یافته است تا بتواند یک مجموعه به هم پیوسته ای را شکل بدهد. شما هرسوالی که از این سوالات بردارید، به نحوی این مجموعه خدشه دار میشود. از سوی دیگر، نظریه پردازان می توانند یک ویاچند سوال را مورد تحلیل قرار بدهند.یعنی هر نظریه پرداز فرهیخته به دلیل کثرت سوالات می تواند به سوال مورد علاقه خود پاسخ بدهد. فکر میکنم که شاید جمهوری سکوت به همین خاطر سوالات را به وفرت مطرح نموده است. از سوی دگر در طرح این سوالات بیطرفی کامل در نظر گرفته شده است. فقط قضاوت را منوط به نظر وتحلیل خوانندگان ساخته است. مثلآ اگر پرسیده میشد، که آیا انصراف عبدالله ناشی ازپیشبینی شکست وی در دوردوم انتخابات نبود ؟ این بدان معنا بود که سوال کننده به شکل غیرمستقیم اشارتی به پیشبینی شکست عبدالله دردور دوم کرده وبه نحوی پاسخ دهنده را به همان مسیر هدایت نموده است. ویا اینکه اگر پرسیده میشد که با توجه به عجین بودن کرزی به فساد اداری، آیا وی میتواند، در دور دوم ریاست جمهوری خود فساد را ریشه کن نماید؟ در آنصورت پاسخ دهنده عجین بودن کرزی را بافساد، ملاک قرار میداد ودر همان راستا عنان سخن را رها میکرد. ویا مثلاً اگر پرسیده میشد، که رهبران هزاره وازبک به جزاز معامله گری های شخصی به چیزی دیگری نمی اندیشند، آیا آنها برای مردم شان کاری انجام داده میتوانند؟ طبعاً طرح اینگونه سوال، ذهن پاسخ دهنده را به معامله گری های شخصی این رهبران سمت می دهد. یعنی هدف این است که این سوالات پاسخ دهنده را در یک فضای باز قرار داده تا بدون پیشداوری پرسنده، دید گاه خودرا طبق درک وبرداشت خودش در میان بگذارد. اگر مجموعه این سوالات بهم پیوسته، پاسخ خودرا دریابند، پیچیدگی های سیاسی بسیاری راحل خواهد نمود. چون این سوالات تنها بازتاب رویدادهای داخلی نیست،بلکه به رویدادهای بیرونی نیز توجه داده است.به خصوص طرح اوباما ومهلت دهی ششماهه به کرزی برای محو فساد اداری. امید که خوانندگان عزیز در این موارد دقت نموده وباپاسخ دهی خود این رویدادها را بیشتر بشکافند.

salaam. dar tarhe sawal ha besyar israf kar da eid. har sawal ba tanhayee yak matlab ast

نخستین بار است که به صورت اتفاقی وارد فضای گرم و صمیمانه و بعضاً عقده مندانه "جمهوری سکوت" شدم و با این مطلب، که در حقیقت یک موضوع با سئوالات بسیار است مواجه شدم.
پس مطالعه کامل آن ، سری زدم به سایر مطالب و آفرینندگان و یا جمع آورندگان آن ها را دیدم و برخی را شناختم و چندی را هم نه.
با این سیر کوتاه دریافتم که این جمهوری سکوت تعلق خاطرش به هزاره ها است، تباری که خودم نیز به آن تعلق دارم.
از نوشته ها و نظرات چنین استنباط می شود که:
1- هزاره هستیم و چنانچه در بازیهای سیاسی ناشی هستیم در تحلیل اوضاع و احوال هم ناشیانه عمل می کنیم و تلاش می نمائیم که چهره حق به جانب خود را نشان دهیم، در حالیکه تمام نوشته ما مملو از حرکت ها ی جانبدارانه است نه چیز دیگر
2- با محقق محقق و خلیلی خلیلی گفتن ها چه چیزی را می خواهیم ثابت نمائیم؟
در حالیکه ثابت شده اند که هردو مردانی نیست که در کاروزار معادلات و معاملات سیاسی افغانستان هیچ جایگاهی ندارند که تصمیم گیرندگان و تمویل کنندگان جهانی به آن وقعی دهند. تمام خواست استاد خلیلی معاونت، پستی که هیچ صلاحیت اجرائی در آن نیست، است و استاد محقق به دلقکی می ماند که بخاطر امرار معاش و پیدا و پناه بیشر دست به معاملاتی می زند که سودش مبالغی هست و دیگر هیچ و هر روز در این سناریوی سیاسی و سرنوشت ساز افغانستان موضعی اتخاذ می نمایند که دوای درد جیب خودش و خرده دلقک های دربارش است و بس.
3- مهتر از همه خواهش من از دست اندرکاران جمهوری سکوت این است که تحرکات سیاسی و موضع گیری هایی که توسط داکتر عبدالله و یا آقای کرزی اتخاذ می گردد را با انچه به اصلاح رهبران هزاره و ازبک می کنند را در یک ترازو نیازمای که تفاوت به اندازه ای است که از فهم شما و امثال شما بیرون. این ها کسانی اند و مشاورانی دارند که می فهمند که چگونه مهره ها را جابجا کنند و در ...

نمیدانم طرحی خوبی گفت یا بد، اما برای ما جز بد، چیزی دیگری نخواهد بود. در مورد اینکه عبدالله چرا از شرکت در دور دوم انتخابات خود داری کرد، همه میداند که عبدالله بازنده انتخابات بود و در روز آخر هم به عنوان فرد دلسوز اشک تمساح ریخت. اشک هایش بیشتر برای نابودی کشور بود تا آبادی آن. همه مطلع شدند که در روز های اخیر چندین بار عطا محمد نور تهدید های مبنی بر راه اندازی جنگ را کرد. تغیراتی که از آن عبدالله نام میبرد هم بیشتر به نفع خودش و شورای نظار بود تا عامه مردم، تلاش او بر این بود که افراد مانند عطا دست و دهن باز تر داشته باشند برای طرد و یا حد اقل دشنام رقیبان سیاسی شان.
اما در مورد کرزی، سخنان کرزی بعد از برنده اعلام شدنش از سوی کمیسیون انتخابات، که گویا کمر به نابودی فساد خواهد بست فکر کنم که یک شعاری بیش نخواهد بود. زیرا خود کرزی یک آدم فاسد است که حکومتش فاسد است تمام اراکین دولتی دست نشانده خود اوست و مایه ترویج فساد هم خود و خاندانش، که در این اواخر بوی کثافات شان حتی در کشور های غربی سرایت کرده است به ویژه کاخ سفید. در رابطه به ریشه کن کردن شش ماه نه بلکه یک ماه کافی است چنانچه که خود فرد فاسد نباشد اگر آقای اوباما شش ماه وقت داده او میداند که زمانی کافی است چونکه او فرد معمولی نیست و این تصمیم او هم با مشاوره خبره ترین سیاست مداران کشورش گرفته شده است. مسله دیگر، که مشارکت ملی در حکومت مطرح شده از جانب کرزی یعنی حکومت او آیینه تمام مردم ساکن کشور خواهد بود، این هم خواهد بود قطعی نیست. اگر او خواست کشور را آیینه اقوام میسازد و اگر نخواست که نتیجه بالعکس است. اگر کرزی واقعا به این حرفش صادق باشد و حرفش را جامه ی عمل بپوشاند، بدون شک فساد هم از کشور ما بر چیده خواهد شد، زیرا حکومت های خود کامه فاسد است نه حکومت های که در آن مشارکت ملی به معنی واقعی اش تظاهر کند. سر انجام در مورد تصمیم کنگره امریکا مبنی بر توزیع پول برای سران طالبان که به نحوی بتواند آنها را از جنگ به سمت صلح هدایت کند، یک تصمیم کاملا اشتباه و فکر کنم که در اثر تلاش های قبیله گرایان افغانستان صورت گرفته است تا نماینده گان کنگره امریکا. در طول هشت سال گذشته تمام پول های کمک شده از جانب کشور های ذیدخل در مسله افغانستان در مناطق طالب خیز پخش شده است، این مسله نشان میدهد که پخش پول بیشتر منجر به کشتن نیرو های ناتو یا بهتر گفت که فرزندان کشور های کمک کننده ی غربی شده است. کشور های غربی به ویژه امریکا و انگلیس اگر سعی در آرام کردن افغانستان دارند باید در افغانستان توازن قوا را در بین اقوام این کشور به وجود آورد تا قومی از قومی دیگری مورد هجوم قرار نگیرد، در این صورت است که قومی، از قومی دیگری احساس خطر و یا قومی به خود جرات تهاجم به دیگران را نمیدهد.
این بود درک ناقص من از موضوعات مطرح شده در سایت شما سپاسگذارم.

زمانی در یونان باستان نخبه گان و دولت مداران آن بخش از انسان ها را که از عقلانیت لازم سیاسی برخوردار بودند در تصمیم گیری های سیاسی و اداره امورات سیاسی سهم میدادند که همین مردم در معنای خاص سیاسی و فرهنگی «دموس» نامیده می شد. یعنی دموس به تمامی افراد جامعه از برده گرفته تا اشراف خطاب نمی شد. اما امروز حداقل در تعابیر سیاسی افغانی ما این دموس به تمامی آن افرادی گفته می شود که از فزیولوژی انسان برخوردار باشد(از کوچی گرفته تا اکر می بود سید جمال افغان.) این امر باعث شده که تصمیم گیری های سیاسی ما چنان آشفته و درهم و برهم شود که کسانی جولان گران میدان سیاسی و ... ما باشد که سخن گفتن علمی و منطقی عمل و برنامه های آنها ناممکن است و از سوی دیگر هر تحلیل گری در تحلیل گری های به خصوص شبه علمی شان جز استحاله به وضعیت پیش بینی نا پذیر و مبهم تر کاری نمی کند.
از این من معتقدم که تغییر به صورت کل چه در زبان عبدالله یا هر کسی دیگر صرف به معنای توهم بیش نخواهم بود. و همه چیز را باید به «اتفاقات» واگذار کرد و بس.

دوستان ! سلام من خدمت تان تقدیم است
در هزاره جات ضربالمتل است که می گویند( که کور هم میفهد که دلده شور است):جمهوری سکوت با طرح این سوال خودش را زیر سوال قرار داده است که چرا چنین سوالی را مورد ارز یابی میخواهد قراربدهد که گویا اهنگر خلیلی و یا محقق را در انتخابات دور دوم از نو ساختنی است؟(یعنی اشخاص شایسته و خدمتگار مردم ،درین دور خواهد بود. ایهاد وایهاد)من به دوستان اطمینان میدهم که فهیم قسیم،یونس قانونی،سیاف،محسنی با ان رضالتش ،انوری با ان جنایتش،فاضل وجايد با ان خیانتش در برابر ملیت هزاره هنوز هم با قدرت رزیلانه خود باقی خواهد ماند بازهم بنوع از انواع تو طیه شومی مارا تعقیب میکند،ولی انتخاب کرزی به اصطلاح روز(بد بهتر از بدتر است).میباشد.
شعری از سعدی:
شهی که پاس رعیت نگا میدارد
حلال باد خراجش که مزد چوپانیست
وگر نه راهی خلق است زهر مارش باد
که هرچه میخورد او جزیت مسلمانیست

خداکند که این شهان هزاره حد اقل توجه بحال مردم خود نیزداشته باشد،هرچند ایشان ماهیچه میخورند و کروزین و کادیلاک سواری میکند.
ولی مطمیناً روزی در داد گاهی عدل مردمی پاسخ گو خواهند بود. به امید انروز.

واوا چه سوالهای جدی ! بیرار جان اگر به همه سوالها پاسخ دهیم جمهوری سکوت یک ماه مطلب به روز دارد. امید است که چنین شود

جدا از همه مسائل مربطو به مشروعیت و یا عدم مشروعیت ریاست جمهوری کرزی، عبدالله و تیم انتخاباتی اش که همه از سران جمعیت اسلامی و شورایی نظار هستند، نشان داد که خیلی خیلی زرنگ تر و پخته تر از آدامای مثل محقق و دوستم هستند و میدانند که چگونه چانه زنی کنند. در حقیقت عبدالله با این تاکتیک اش تانست بیشترین برد سیاسی را برای تاجیک ها به دست آورد که در روزهای بعدی و با تشکیل کابینه جدید خواهیم دید.
ما شاهد خواهیم بود که بیشترین و مهم ترین پست های کابینه به تیم عبدالله تعلق خواهد گرفت و باز هم محقق و دوستم ( که تا حال سنگ نمایندگی از هزاره ها را به سینه میزنند) و تیم شان به عقب صحنه رانده خواهد شد و اگر کرزی هم سر قولش بیستد صاحب پست های نه چندان مهم خواهند گردید. این واقعیت را باید قبول کرد که هزاره ها و ازبیک ها تا هنوز به پختگی سیاسی نرسیده اند و هنوز خیلی راه را باید بروند تا یاد بگیرند که در کشور مثل افغانستان چگونه یک بازیگر خوب باشند.
عبدالله با تصمیم اخیرش هم بادارن ایرانی و روسی خود را که ازشان پول های هنگفتی بری کمپاین انتخاباتی اش گرفته بود خوش ساخت. چون ایران به هیچ وجه نمیخواهد روند دموکراسی در افغانستان به موفقیت انجامد چون خطر جدی بخاطر تداوم رژیم جمهوری اسلامی است و با این تصمیم عبدالله درحقیقت این روند را به شکست مواجه ساخت. از طرف دیگر با این تصمیم اش تانست از بزرگ ترین اهرم فشار که در سیاست انتخاباتی مروج است استفاده کند. بدین معنی که نامزد های که متیقین هستند که برنده نمی شوند (که در مورد عبدالله خیلی صدق میکرد) بزرگترین اهرم فشار را در همان روزهای اخیر کمپیان شاند دارند که عبدالله به بهترین وجه از آن استفاده کرد. با این تصمیم عبدالله کرزی رئیس جمهور شد و مسلمن باید بیشترین سهم را به تیم عبدالله بدهد.... مقاله واشنگتن پست میتاند روشنی بیشتر اندازد

http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2009/11/03/AR2009110301441.html