تفکر هدفِ اخلاقي دارد: بازگويي رنجِ قربانيان؛ احيايِ رنج قربانيان​ را مي​توان «تقواي زبان» دانست. «ما»، در اين سايت محدود و مشخص نيست، همة کساني​را در بر مي​گيرد که در راستاي تحقق «عدالت در يادآوري و فراموشي»، معنويتِ زبان و اخلاقي​سازي فضاي تفکر تلاش مي​کنند. منظور ما از «معنويتِ​زبان» و «تفکرِاخلاقي» امری کاملا عینی و انضمامی است: توجه "زبان" و "تفکر" به «رنجِ آدميان»، اين برترين حقيقت و حقيقتِ برتر که در حالِ حاضر به شدت مورد بي​مهري و فراموشي قرار مي​گيرد. بياييد با بازخواني رؤياها و آرزوهاي قربانيان، معصوميت و معنويتِ از دست​رفته را به زبان و فضيلتِ گمشده را به تفکر برگردانيم. هر انگشتي مي​تواند شمعي باشد براي «گرامي​داشتِ گمشدگانِ تاريخ» و هر ناخن شعله​اي که مي​توان با آن «خراب​آبادِ ستم» را به آتش کشيد و هر کلمه «مسيحايي» که با دمِ جان​​بخشش نسيم حيات و حقيقت و جاودانگي را در جان ما مي ​وزد.

«​جمهوريِ سکوت